|
Tafsir Pantun Minang (6) : Pantun Marantau |
|
|
|
|
Written by Dr. Ir. H. Darwis S.N. Sutan Sati
|
|
Friday, 11 August 2006 |
|
Page 3 of 14 Sakanyang-kanyang bantieng, Rumpuiknyo dimamah juo. Sajauah-jauah malantieng. Suruiknyo karanah juo. Artyinya: Sekenyang-kenyang banting (lembu) Rumputnya dimamah juga. Sejauh-jauh melanting, Kembalinya ketanah juga. Tafsir sampiran : Sakanyang-kanyang bantieng, rumpuiknyo dimamah juo. Bantieng adalah lembu atau sapi, sebangsa binatang memamah biak, pemakan rumput. Walaupun dia sudah kenyang memakan rumput, namun sambil tidur tiduran, dia tetap saja mengunyah, seperti tidak pernah berhenti makan, sebab dia memang binatang pemamah biak. Tafsir isi pantun : Sajauah-jauah malantieng, suruiknyo katanah juo. Isi dari pantun ini adalah identik dengan pantun yang ditulis terdahulu. Cuma disini perumpamaan itu dimisalkan kepada sebuah benda atau batu yang melenting jauh keangkasa, sampai berapapun tingginya , akhirnya akan jatuh ketanah juga. Ibaratnya orang Minang yang merantau, kemanapun juga nanti akan kembali kekampung juga. |
|
Last Updated ( Wednesday, 04 April 2007 )
|